دست عشق از دامن دل دور باد!

مي توان آيا به دل دستور داد؟

مي توان آيا به دريا حكم كرد

كه دلت را يادي از ساحل مباد؟

موج را آياتوان فرمود: ايست!

باد رافرمود: بايد ايستاد؟

آنكه دستور زبان عشق را

بي گزاره در نهاد ما نهاد

خوب مي دانست تيغ تيز را

در كف مستي نمي بايست داد

قيصر امين پور

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یادمن و تو برود  

زندگی جذبه دستی است که می چیند

زندگی نوبر انجیر سیاه در دهان گس تابستان است

زندگی بعد درخت است به چشم حشره

زندگی تجربه شب پره در تاریکی است

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاری است که درخواب پلی می پیچد

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست

خبر رفتن موشک به فضا

لمس تنهایی ماه

فکر بوییدن گل در کره ای دیگر

زندگی شستن یک بشقاب است

زندگی یافتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است

 
زندگی مجذور آینه است

زندگی گل به توان ابدیت

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما

زندگی هندسه ساده و یکسان نفسهاست

 

سهراب سپهری

 

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،
          
                         آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،
                    
  آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، 
                                 
                                    آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،                       
 
 
       آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،
                 
                 آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ،  
                                                              
                                           می خواهم بدانم،
 
           دستانت رابسوی کدام آسمان دراز می کنی تابرای 

              خوشبختی خودت دعا کنی؟

من از رگبار هذيان در تب پاييز ميترسم

از اين اسطوره هاي از تهي لبريز ميترسم

 

به شب تنديس هايي ديدم از تاريخ شمع آجين

به صبح از خواب گرد روح وهم انگيز ميترسم

 

برايم آنقدر از گزمه هاي شهر شب گفتند

کزين همسايگان از سايه خود نيز ميترسم

 

حقيقت واژه ي تلخي است در قاموس نا پاکان

من از نقش حقيقت هاي حلق آويز ميترسم

 

پیغام گیر تلفن در منازل شاعران کهن!

در منزل حافظ

رفته ام بیرون من از کاشانه خود غم مخور     تا مگر بینم رخ جانانه خود غم مخور

بشنوی پاسخ زحافظ گر که بگذاری پیام       آن زمان کو بازگردد خانه خود غم مخور

در منزل سعدی

از آواز دل انگیز تو مستم                 نباشم خانه و شرمنده هستم

به پیغام تو خواهم گفت پاسخ          فلک گر فرصتی دادی به دستم


در منزل خیام

این چرخ فلک عمر مرا داد به باد             ممنون توام که کرده ای از من یاد

رفتم سر کوچه منزل کوزه فروش             آیم چو به خانه پاسخت خواهم داد

در منزل فردوسی

نمی باشم امروز اندر سرای               که رسم ادب را بیارم بجای

به پیغامت ای دوست گویم جواب                چو فردا برآید بلند آفتاب

در منزل مولانا

بهرسماع ازخانه ام رفتم برون رقصان شوم   شوری برانگیزم بپا خندان شوم شادان شوم

می گو به من پیغام خود هم نمره وهم نام خود    فردا تورا پاسخ دهم جان تورا قربان شوم



در منزل منوچهری دامغانی

از شرم به رنگ باده باشد رویم            در خانه نباشم که سلامی گویم

بگذاری اگر پیام پاسخ دهمت           زان پیش که همچو برف گردد مویم
 

در منزل باباطاهر عریان

تیلیفون کِرده ای جانم فدایت             الهی مو به قربونِ صدایت

چو از صحرا بیایم نازنینم               فرستم پاسخی از دل برایت

        در دلم بود که آدم شوم اما نشدم
                                                      بي خبر از همه عالم شوم اما نشدم

       هجرت ازخويش کنم خانه به محبوب دهم
                                                        تا به اسماء معلّــم شوم اما نشـــدم

        از کف دوست بنوشم همه شب باده عشق
                                                    رسته از کوثـر و زمزم شوم اما نشدم

        سر و پا گوش شوم پاي به سر هوش شوم
                                                        کز دم گرم تو ملهم شوم اما نشــدم

 

 

 

يا رب نظر تو برنگردد

 

برگشتن روزگار سهل است

 

 

                                                   

                      *****                            *****

                  *********                      *********

           برخيزوگاهی عشق را             دعوت کن ای دوست

 

       بنشين وبامن، باخودت،                     خلوت کن ای دوست

 

    بــی پــــــرده بــاش و                             لحظه ای  عريانیت را

 

       باحيرت آييـــنه ام ،                             قسمت کن ایدوست

 

          مانند راز يک معما                           سختـــی –  امــا

 

             اين راز رابگشا،مرا                 راحت کن ایدوست

 

                 ليـلای شب هـای        خيابان گردی ام باش

 

                    يادی هم از اندوه    مجنونت کن ایدوست

 

                        تا عـزلت دلتنــــگی ام، پايان پذيرد

 

                              ازوسعت بی رنگی ات

 

                                    صحبــت کن

 

                                      ایدوست

 

                              يک شهر        با مـــن

 

                            دشمـــن اند،            اما فقـــط تو

 

             بـــا مــــن بـــه               پـــاس دوستــــی،      

 

                   بيـــــعت کـــن                         ای    دوســـــــت

 

                        يا نه ! تو هم مانند         آن های دگر باش

 

                              در انهـــــــدام        روح   من،

 

                                        شـــرکت   کن

 

                                            ایدوست!

  

                                                **

 

                                                        سهیل محمودی

من

درد در رگانم

حسرت در استخوانم

چيزی نظير آتش در جانم

پيچيد.

سرتاسر وجود مرا

گويی

چيزی به هم فشرد

تا قطره‌ ای به تفته‌گی خورشيد

جوشيد از دو چشمم.

از تلخی تمامی درياها

در اشک ناتوانی خود ساغری زدم.

احمد شاملو؛  از دفتر "مرثيه های خاک"

شمع نیم مرده

 

 

به دريا شكوه بردم از شب دشت،

 

وز اين عمري كه تلخ تلخ بگذشت،

 

به هر موجي كه مي گفتم غم خويش؛

 

سري ميزد به سنگ و باز مي گشت !

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش

چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی وفغانی

من محرم راز دل توفانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

عمری است پشیمان ز پشیمانی خویشم

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم

شرمنده جانان ز گران جانی خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

 

ای ستاره ها که از جهان دور
چشمتان به چشم بی فروغ ماست
نامی از زمین و از بشر شنیده اید
درمیان آبی زلال آسمان
موج دود و خون و آتشی ندیده اید
این غبار محنتی که در دل فضاست
این دیار وحشتی که در فضا رهاست
این سرای ظلمتی که آشیان ماست
در پی تباهی شماست
گوشتان اگر به ناله من آشناست
 از سفینه ای که می رود به سوی ماه
از مسافری که میرسد ز گرد راه
 از زمین فتنه گر حذر کنید
پای این بشر اگر به آسمان رسد
روزگارتان چو روزگار ما سیاست

******
ای ستاره ای که پیش دیده منی
باورت نمیشود که در زمین
هرکجا به هر که می رسی
خنجری میان پشت خود نهفته است
پشت هر شکوفه تبسمی
خار جانگزای حیله ای شکفته است
آنکه با  تو می زند صلای مهر
جز به فکر غارت دل تو نیست
گر چراغ روشنی به راه تست
چشم گرگ جاودان گرسنه ای است

******
ای ستاره، ما سلام مان بهانه است
عشقمان دروغ جاودانه است
در زمین زبان حق بریده اند
حق زبان تازیانه است
وانکه با تو صادقانه درد دل کند
 های های گریه شبانه است

******
ای ستاره باورت نمی شود
درمیان باغ بی ترانه زمین
ساقه های سبز آشتی شکسته است
لاله های سرخ دوستی فسرده است
غنچه های نورس امید
لب به خنده وانکرده مرده است
پرچم بلند سرو راستی
سر به خاک غم سپرده است 

******
ای ستاره ای ستاره غریب
ما اگر ز خاطر خدا نرفته ایم
پس چرا به داد ما نمی رسد؟

ما صدای گریه مان به آسمان رسید
از خدا چرا صدا نمي رسد ؟

بگذریم ازین ترانه های درد
بگذریم ازین فسانه های تلخ
بگذر از من ای ستاره شب گذشت
ای که دست من به دامنت نمی رسد
اشک من به دامن تو می چکد
با نسیم دلکش سحر
 چشم خسته تو بسته می شود
بی تو در حصار این شب سیاه
عقده های گریه شبانه ام
 بر گلو شکسته میشود 

                                                                  "فريدون مشيري"

 السلام عليك يا أباعبدالله و علي الأرواح التي

 حلت بفنائك عليك مني سلام الله أبداً ما بقيت و بقي

 الليل و النهار- السلام علي الحسين و علي عليّ

 بن الحسين و علي أولاد الحسين و علي

أصحاب الحسين.

ساكت و تنها

چون كتابي در مسير باد

مي خورد هر دم ورق اما،

هيچ كس او را نمي خواند

برگ ها را مي دهد بر باد

مي رود از ياد

                هيچ چيز از او نمي ماند.

 

بادبان كشتي او در مسير باد

مقصدش هرجا كه بادا باد !

بادبان را ناخدا باد است

ليك او را هم خدا ، هم ناخدا باد است ...

قيصر امين پور

 

اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست

وين چه شمعي است كه جانها همه پروانه اوست

 

انگیزه ی امام حسین(علیه السلام) در این نهضت مقدس، صرفا احیای ذکر

خدا و جلوه گرساختن جمال بی مثال الهی در روح و قلب انسان و حرکت

دادن عالم انسان به سوی قرب ولقاو رضوان خداوند بود.

 او در صحرای عرفات دل به جمالی داده بود که با  چشم گریان و دست به

سوی آسمان، می گفت:

"خدایا! کور است آن چشمی که تو را حاضر بر خود نبیند و آن بنده ای که بهره ای از محبت تو در قلب خود نیابد، سر مایه ی عمر را از کف داده است. "

 

این سخن را در عرفات گفت و در کربلا همان را با پیکر آغشته به خونش معنا کرد!

 

در روز عاشورا در حالیکه زبان در دهان خشکش به زحمت می چرخید، می گفت:

 

"ای خدای من! من جز رضا به قضای تو دادن و تسلیم امر تو بودن هدفی ندارم؛ چرا که من، معبود و محبوبی جز تو نمی شناسم."

 

این حقیقت معنای لا اله الا الله است که امام حسین(علیه السلام) در

 

کربلا و در روز عاشورا  آن را نشان داد...

 

اي پادشـــــه خوبان داد از غم تنهـــائي

دل بي تو به جان آمد وقتست كه بازآئي

ألحَمدُ للهِ الـّذي جَعَلـَنا مِنَ المُتمَسِّكِينَ

  بِولايةِ أمير المُؤمِنينَ

 

عَلِيّ ابنِ أبيطالِب 

 

عَلَيهِ السَّلامُ.

 

عيد غدير مبارك

 

عشق يعني مستي و ديوانگي        عشق يعني با جهان بيگانگي

عشق يعني شب نخفتن تا سحر      عشق يعني سجده ها با چشم تر

عشق يعني سر به در آويختن        عشق يعني اشك حسرت ريختن

عشق يعني سوختن با ساختن        عشق يعني زندگي را باختن

عشق يعني انتظار و انتظار         عشق يعني هرچه بيني عكس يار

عشق يعني ديده بر در دوختن       عشق يعني در فراقش سوختن

عشق يعني شاعري دلسوخته        عشق يعني آتشي افروخته

عشق يعني يك تيمم يك نماز         عشق يعني عالمي راز و نياز

عشق يعني چون محمد پا به راه      عشق يعني همچو يوسف قعر چاه

عشق يعني بيستون كندن بدست       عشق يعني زاهد اما بت پرست

عشق يعني يك شقايق غرق خون     عشق يعني درد و محنت در درون

 

 

به که باید دل بست ؟

به که شاید دل بست ؟

سینه ها جای محبت همه از کینه پر است .

هیچ کس نیست که فریاد پر از مهر تو را گرم پاسخ گوید .

 نیست یک تن که در این راه غم آلوده قدمی را به محبت پوید .

خط پیشانی هر جمع خط تنهایی است ٬

خنده ها میشکفد بر لب ها تا که اشکی شکفد بر سر مژگان کسی .

از وفا نام مبر آنکه وفا خواست کجاست ؟

سخن از عشق مگو ٬ عشق کجاست ؟ دوست کجاست ؟

گل اگر در دل باغ بر تو لبخند زند بنگرش لیک مبوی ٬

دست گرمی که از عشق بفشارد دستت را به همه عمر مخواه ٬

در دل چاه گر سر کنی یا از سر غم آه کنی ٬

خنده ها بر غم تو دختر مهتاب کند .

درد خود را در دل چاه مگو ٬

چاه با من و تو هم بیگانه است

آن که می گوید دوستت دارم

 

خیناگر غمگینی ست

 

که آوازش را از دست داده است

 

ای کاش عشق را

 

زبان سخن بود.

 

 

هزار کاکلی شاد

 

در چشمان توست

 

هزار قناری خاموش

 

در گلوی من

 

 عشق را

 

ای کاش زبان سخن بود.

 

آن که می گوید دوستت دارم

 

دل اندوهگین شبی ست

 

که مهتابش را می جوید

 

ای کاش عشق را

 

  زبان سخن بود.

 

هزار آفتاب خندان در خرام توست

 

هزار ستاره گریان

 

در تمنای من

 

        عشق را

 

              ای کاش زبان سخن بود.

 

 

 « احمد شاملو »